भट्टी
म त फस्छु कि क्या हो शेरे?
उसै त राम्री थिई मोरी
झन तेसमाथी अचेल लिपिस्टिक
यस्तै लाली पाउडर पनि घसेकी छे रे....
कता जाला र त्यो"बाबु साईला"भन्दै
चोकैमा"भट्टी पसल"नामको
एम्बुस थापेर बसेकी छे रे..
म त फस्छु कि क्या हो शेरे?
पैले पैले बोलाउदा नि
नसुने झै गर्थी
म सङ्ग चै बोल्नै नहुने झै गर्थी
अचेल त खुलेआम जो सङ्ग नि बोल्छिन् रे
म त लास्टै फ्र्यान्क छु भन्दै
सबै.... कुरा खोल्छिन् रे
म त फस्छु कि क्या हो शेरे?
यसपाली घर बिदामा जाऊं कि भन्या
मोरी सङ्ग जिस्कदै यसो
२ /४ बात मारेर आऊं कि भन्या
उसलाई त भट्टीपसल पो फाप्या छ रे
ढोकामै "स्वागतम्" भन्दै
मुस्कानको एम्बुस थाप्या छ रे
म त फस्छु कि क्या हो शेरे?

शिक्षा
कसैले सिकाएन उनिहरूलाई
हंसिया भुत्तो भयो की लाग्ने छ?
कसरि अनौ समाए राँटो बस्दैन?
नाम्लो कस्तो भए गलिन्छ?
कस्तो भए ढाड दुख्छ?
जाँतो को हातो कसरी समाउने?
ढिकीमा घान लगाउदा कसरि हात जोगाउने?
खुई! मेरो छोरो यस्तो नहोस
नगरोस् हामीले जस्तो दु:ख
पढाउनु छ छोरालाई
बनाउनुछ दिमाख बेचिखाने ठूलो मान्छे
भन्ने गर्थे बा ले
कहिलेकहीँ घण्टौ सोच्छु
बर्सौ खर्चेर ऋण गरिगरि पढेथिस्
खै के नापिस?
गुनासो गर्न मन लाग्छ
बा, पढाएर ठूलो गल्ती गर्यौ
ति काला अक्षरहरूलाई
कालै हुन दिएकोभए
तिमीजस्तै हली हुन्थेँहोला
तर भोकै हुने थिईन आज।

खै यो जिन्दगी
हिंड्दा हिंड्दै कति चिप्लिन्छ जिन्दगी
हिंड्दा हिड्दै कति ठोकिन्छ जिन्दगी
खै कसलाई थाह हुन्छ र कहिले रोकिन्छ जिन्दगी ?

पिरको भारी कति हो मान्छेलाई जोखिम छ जिन्दगी
नयनबाट टलपल गर्दै आँसु बनेर पोखिन्छ जिन्दगी
हिंडदा हिंडदै थाकेर कहिले रोकिन्छ जिन्दगी ?

सुखले होस् कि दुखले होस् आखिर भोगिन्छ जिन्दगी
स्वार्थी यो संसारमा पराई वाट जोखिन्छ जिन्दगी
मनका तृष्णा नहुंदै पुरा खै कहाँ पुगी पोखिन्छ जिन्दगी !

सिंहदर्वार
जुन उपत्यकामा 'सिंह' कहिल्यै थिएन
कसको कैफियती वीर्यले तँ
बास्टार्ड ‘सिंहदर्वार’ जन्मिस्, र
मुलुकको भीर-पाखा र दूरदराजका मनुवाका
खुन-पसिना खैँचेर बैभव कमाईस्?
सिंहदर्वार, तँ चुपचाप केही नबोली
सँधै, हरेक नेताका मुखमा
दाह्रा-बंगारा जडान गरिदिन्छस्
जसले मानिसको सिकार पक्रेर
तेरो निम्ती कवाफ जुटाईदिन्छन्
जन-जनको सेवक जागिर पाएका
हाकिम र कर्मचारीका औँलाहरूमा तँ
हिंस्रक नंग्राहरू जडान गरिदिन्छस्
जसले रैथाने मानिसको निरीह छाती लुछेर
तेरो लागी छोएला र सेकुवा ल्याईदिन्छन्
म छक्कै परेकोछु, कि -
तेरो बा-आमा सिंह-सिंहिनी नै थिए भने
तेरो नाक त थेप्चो हुनु पर्ने हो,
आँखा चिम्सा हुनु पर्ने हुन्
झ्याप्प दाह्री-जुँगा कुन ककेशीयनकोबाट
तेरो ओँठ र चिउँडोमा सारिस्?
धुर्त खुराफाती दिमाग
कुन चाण्क्यको खप्परबाट आफ्नोमा हालिस्?
भन्, तेरो आसली रुप के हो 'सिंहदर्वार'?
मलाई शंका लागेकोछ, कि-
भारतीय नस्लको कुनै हरामी सिंहले
कान्तिपुरको कुकुर्नीलाई वीर्य दान गरेपछि
तँ जन्मेको पो हो कि 'सिंहदर्वार!'
खाँट्टी 'सिंह' त
यति धेरै अत्याचारी नहुनु पर्ने हो
भन्, तँ जन्मिँदा वरिपरिका
कति तामाङका जवान रगत-पसिना पिईस्?
अनेक कालखण्डहरूमा सातसाल सम्ममा
कति नागरिकलाई तुरुङ ठोकेर मारिस्?
कति ईमान्दार जनतालाई शुलीमा झून्ड्याइस्?
कति पतिव्रतालाई चीतामा शती चढाईस्?
कति बाहुन-टाउको चारपाटे मुडेर भन्ञ्याङ कटाइस्?
कति राजालाई तरुनी-रक्सीले मताएर
आफ्नो निम्ती ‘राजदण्ड’ हात पारिस्?
आफुलाई 'सिंहदर्वार' भन्दै, यहीँबाट
एकतन्त्रे राणा शासन कसरी चलाइस्?
आफुलाई 'सिंहदर्वार' भन्दै, यहीँबाट
निरंकुश राजतन्त्र कसरी चलाइस्?
आफुलाई 'सिंहदर्वार' नै भन्दै, यहीँबाट
उत्ताउलो-कांग्रेसी साशन कसरी चलाइस्?
आफुलाई 'सिंहदर्वार' भनेरै, यहीँबाट
पञ्चायती हिजडा शासन कसरी चलाइस्?
'सिंहदर्वार'कै आडमा लुकेर, यहीँबाट
नौलो प्रजातन्त्रको नाटक कसरी खेलिस्?
आफुलाई 'सिंहदर्वार' भनेरै, यहीँबाट
गणतन्त्रको न्वारानको दिनैदेखि
कसरी मुलुकलाई खाल्डोमा हालिस्?
बोल, सिंहदर्वार, बोल !
जुन उपत्यकाको ईतिहासमा
'सिंह' कहिल्यै थिएनन् भने, तँ
कसको कैफियती वीर्यले 'दरवार' भएर जन्मिस्?
नबोली चुपचाप अझै मुलुकलाई वर्वाद गर्छस् भने
अब म, भुइँचालो भएर तँलाई ध्वस्त पार्नेछु
त्यसपछिको मुलुकमा
‘दर्वार’का निम्ती केही हुने छैन, तर
जनताका ‘घर्बार’का निम्ती सबथोक हुनेछ ।

फूलको कथा
तर,
उसको आत्मा जलेको थिएन !
सप्तरंगी आशाहरु
अहिले अंगारको एउटै
कालो रंगमा बद्लिसकेको थियो;

उजाड पाखामा,
भस्मेको ठुटा भई बेबारिसे लडिरहेको त्यो
अरु कोहि नभएर त्यही फूल थियो-
जो हिजो सबैलाई हाँस्न मात्र सिकाउँदथ्यो ,
जो पिडाहरुलाई शीत बनाएर पनि
केबल हाँसिरहन्थ्यो र भन्थ्यो-
"फूलको आँखामा फूलै संसार..."
मानौ, उसको हाँसो बाह्रमासे फूल हो,
जो सदाबहार मगमाईरहन्थ्यो-
सुनको गमलामा पनि!
अक्करे-भिरहरुमा पनि !!
उसको जवान परागहरुमा झुण्डिएको
घाम र जूनका कति चिचिलाहरु
सित्तैमा लिएर जान्थ्यो-माहुरी,
र बनाउँथ्यो अमृतहरुको मह !
उसको अनुहारबाट
भारीका-भारी
मुस्कान चोरेर जान्थ्यो-पूतली,
र स्वर्गमा गई इन्द्रलाई नाँच देखाउथ्यो !!
खहरे-खोला झै बेग मारेर
आउनेहरुको हुलमा भवँरा किन नपर्नु?
भवराँ आउँथ्यो-र उसको कोमल मुहारमा
जबर्जस्ती चुम्बन गरेर फर्किन्थ्यो !!!
उ मुस्कुराउँदै सबै सहिदिन्थ्यो,
तर उसले यो कहिले सोचेन कि,
खहरेहरु फेरि फर्किदैनन्-आफ्नै जवानी जस्तै;
समयको डसाईले समयान्तरमा-
फूलको उमेर निहुरीदै गयो,
आकर्षण हरायो,
पूतली, माहुरी र भवँराको हुल हरायो ।
उ झोक्राएर ओईलाउन थाल्यो;
अब उ बास्तबमै एउटा अस्थिपन्जर बनिसकेको थियो,
बेस्वाद र बेआकर्षक!
एकदिन
अराजक अरिङ्गालहरु आएर
उसलाई झम्टिए, लछारपछार गरे,
र उसलाई ढालिदिए;
बिस्तारै मट्टितेल हालेर आगो झोसिदिए;
उसको शरीर पत्पती जल्यो,
जलिरहयो...
तर उसको आत्मा कहिले जलेन !!!

<<  <    1 2 3 4 5 [6] 7 8 9 10 11    >  >> 


 


कोरियामा विपुल क्षेत्रीको लाईभ कन्सर्ट


चर्चित गायक राज सिग्देलको कोरियामा भव्य प्रस्तुती












सर्वाधिकार नेपालीकोरिया डटकममा सुरक्षित छ । नेपालीकोरिया डटकममा प्रकाशित सामाग्रीहरु साभार गर्दा स्रोत खुलाई दिनु होला । स्रोत नखुलाई साभार नगरी दिनु होला । धन्यबाद हाम्रो ईमेल ठेगाना : nk@nepalikorea.com,nepalikorea@gmail.com