एक युगे आन्दोलन
एक ताका
यहीं मा'लाजेमा उभिएर
इतिहास नै बदल्ने
एक ढाकर आन्दोलन बोकेर
उत्रेको थेँ रणभूमिमा
बोके थें -राष्ट्र झण्डा
गाए थें - सम्बृद्दिको गाना
र लाए थें- राष्ट्रताको नारा
जय जय नेपाल-ज़िन्दाबाद!!
संगै थे रणभूमिमा
पश्चिम महाकालीका भीमदत्त पन्तहरु
हातमा हली,कोदाली र हँसिया बोकी
साथमै थे,
पूर्ब मेचीका रत्न कुमार बान्तावाहरु
हातमा सिरुपाते र भरुवा बोकी
आन्दोलित थे ति सबै
आफ्नो अधिकार र अस्तित्वको निम्ति
एक हूल महिलाहरु
छौपडी गोठ छाडी आएका थे
छौपडी प्रथा बिरुद्द आन्दोलन गर्न
अर्को एक हूल कमलरीहरु
कमलरी प्रथा बिरुद्द आन्दोलित थे
एक ताँती दलितहरु
नरसिंगा,सनही र बाजाको तालमा
अधिकार खोजिरहेका थे
तर थियो
सबैको हातमा राष्ट्र झण्डा
गाइरहेका थे-सम्बृद्दिको गाना
र लाइरहेका थे- राष्ट्रताको नारा
जय जय नेपाल - जिन्दाबाद!!
तर यतिबिघ्न आज...
समय बित्यो,युग फेरियो,इतिहास बदलियो
तर खोई कहाँ बदलियो मेरो देश???
अहँ अझै उस्तै छ मेरो देश!!
वि.क. दाजुभाईहरु
अझै खलाँती फूकिरहेका छन्
अझै हाम्रो चेलीहरु छौपडी गोठमै छन्
अझै बोक्सीनीहरु जलिरहेकै छन्
अझै महिला विरुद्ध हिंशा भइरहेकै छन्
अझै हामी नुनको भारी बोकिरहेकै छौँ
हाम्रो जिजु बाजेले जोतेका खेत बारी
अझै हामी जोतिरहेकै छौँ
अझै धामी झाँक्रीले ढ्यांग्रो ठटाइरहेकै छन्
बांगे देशीका खलकहरू
अझै लाहुर धाइरहेकै छन् त
खोई त मेरो देश???
अहँ पटक्कै परिवर्तन भएन
उहीँ पृथ्बीनारायण बाजेको
भत्किन लाग्या शालिक
र मेरो देश उस्तै उस्तै देखीरहेको छु
क्रमश भत्किरहेको..................

आमा! बा लाई बिदेश नपठाउनुहोस…
बिन्ती आमा!
बालाई बिदेश नपठाउनुहोस।
मेरो भबिष्यको चिन्ता गरेर
बालाई बिदेश नपठाउनुहोस
म दुई महिनाको भ्रुण हुँ।
गर्भ भित्रै बाट तपाइको ढुक्ढुकी छाम्न सक्छु।
आमा!
बालाई बिदेश नपठाउनुहोस।
पहिलो पटक जब धरतिमा अवतरण हुनेछु।
प्रकृतिको नियम अनुसार अवस्य रुनेछु।
त्यो पल मलाई फकाउन……
मुखमा चुहाई दिनु छातिको अमृतधारा
...र सम्झेरै पनि नबिर्सी एउटा हातमा थमाइ दिनु कलम र अर्को हातमा राखिदिनु खोरिया खोस्रीने औजार।
तर!बिर्सेर पनि
पैसा र बिलासिताको खेलौना दिँदै नदिनु।
म प्राकृतिक बाँच्न चाहन्छु।
त्यसैले,बालाई बिदेश नपठाउनुस आमा।
लाले दाईले सिलाएको भोटो ,
रामे दाईले बनाएकै चप्पल लगाएर
छाती भरी पुस्तक च्यापी जाउँला बरु
घण्टौँ टाढाको छाना नभएकै
त्यही पाठशाला ।।
त्यस माथि तपाईँले सिकाउनु मानवताको संस्कार
ठड्याई दिनु म भित्र नैतिकताको स्तम्भ
प्रयास गर्नु साधारण मान्छे बनाउनलाई
तर बालाई बिदेश नपठाउनुहोस आमा……
जुनकीरीले पुल्टो बालेर सजाएको गाउँ छोडेर
नजाउँला शहरको रमझममा
जहाँ,मध्यरात जुनमायाको चित्कार गुन्जिन्छ।
अहम खाएर,घृणा डकार्ने त्यो शहर बिच
स्वतन्त्रता कैद गरेर उठाईएको ठूलो भवन भित्र नबसौँला
जहाँ निसासियोस आफ्नै फोक्सोको श्वास
त्यसैले……
आमा!बालाई बिदेश नपठाउनुहोस।
आमा!
सपनाको झोला भिरेर बिदेश गएकाहरु
आफै भरिएर आउछन बन्द बाकस भरी-भरी..
जिउँदो फर्किनेहरु
उतै बुझाएर आउछन यौवनको लालपुर्जा।
फेरि किन बिदेशिनु पर्यो?
भो आमा!बालाई बिदेश नपठाउनुहोस।
तै पनि मान्नु भएन भने बा...
तगारोमा राखी दिनु
सिन्दुर,पोते,चुरा र मायाको चिनो"म"
अनि बगाई दिनु आँखा बाट
......सप्तकोसी र कर्णाली।

चप्पल
चप्पल
चुडिन सक्छ
हिड्दा हिड्दै बिच सडकमा
नाच्दा नाच्दै डिस्को, नाइट क्लबहरुमा
तर्दा तर्दै जङ्घार,साघुहरुमा
पुग्दा नपुग्दै गन्तब्यहरुमा
सुखको अधिकतम शिखर बिन्दुमा पुगेर
आनन्दको सास फेर्दैगर्दै या
दुखको महासागरमा पौडी खेल्दै गर्दा होस
जहाँ जैले पनि चुडिन सक्छ ।

जीन्दगी
चप्पल जस्तो घिसारेर
दम्भको मान्छे हु भन्नेहरु
खडा गर्न खोज्छन आफ्नो साम्राज्य
खोसेर दुनियाको ओठको मुस्कान
चुडाएर फक्रिन्दै गरेको कोपिलाहरु
पुछेर सिउदोको रातो सिन्दुरहरु
बर्साएर निर्दोस परेलिहरु
निभाएर गरिबको चुलाहरु
उजाडेर सुन्दर गाउँ बस्तीहरु ।

भुलेर सारा सौर्न्दय
जस्तोकी
फुलहरुको कोमलता सौदर्य र सुबास
इन्द्रेणीको मनै लोभ्याउने सप्तरङ्गी रङहरू
नदि महासागरको शालिन्ता
हिमाल टाकुराहरुको सुन्दरता
आमाहरुको अनुपम माया प्रेम ।

मानव चेतनाको उच्चतम युगमा
किन जन्मिरहेछ किम जोङउनहरु?
उड्न पाउने पंन्क्षिहरुको स्वतन्त्रता माथि
धावा बोल्दै ,बुट बजार्दै परेड खेल्न
किन तयार हुन्छ
आफ्नो साम्रज्य फैलाउनुको निमित्त
यि आइ एस आइ बोकोहरामहरु ?
फुलहरुको सुन्दर बस्तिहरुमा
आणबिक अस्त्र सम्म खसाल्नलाई ।

यति बुझुनु छ मान्छे भएर
मान्छे भन्दा माथी उठ्न चाहानेहरुले
महङ्गो भएपनी सस्तो भएपनि
ब्रान्डेड भएपनी ब्रान्डेड नभएपनी
राजा महाराजाले लगाएपनी
भिकारी सडक छापले लगाएपनी
चुटिएपछी फ्याकिनु पर्नेत
आखिर त्यै फोहोरको भाडो न हो।

साले मोतिबिन्देहरु
सरकार
म देवनारायण हुँ देवनारायण
मलाई तिम्रा आँखाहरुले चिन्दैनन
आँखा नै नदेखेसी
चिन्छौ पनि कसरी पो ?
न त तिमिले देख्छौ
दसगजा बलत्कार भएको
न त तिमिले देख्छौ
दसगजाको नागरिकले सास्ती पाएको
स्यालको छाला ओढेर
सिंह जस्तो गर्जन्छौ
रास्ट्रीयताको नाममा
अराष्टीय ङुररर.... ङुरररर....।
सरकार
मैले त देशलाई
आफ्नो शरिर जतिकै प्रेम गरेको हुँ
मानौ कि
शरिरको कुनै पनि भागमा
चोट लाग्यो भने दुख्छ ।
हो
मैले देशलाई शरिर ठाने
र राजधानिलाई मुटु ठाने
र शरिरका बिभिन्न अंगहरुलाई
बिभिन्न प्रदेश र राज्यहरु ठाने
तर सरकारको आँखाले मलाई
साम्प्रदायिक देख्नु भो
छिमेकिको जासुसी देख्नु भो।
याद रहोस सरकार
म जस्ता लाखौँ देवनारयणहरुमाथी
जसै यो आक्षेप लाईरहेको छौ
उहि देवनारायणहरुले
आफ्नो देशको माटोको निम्ती
बैरिसंग लडेका छौँ
रगत बगाएका छौँ।
सरकार
मुटुले शरिरको बिभिन्न भागमा
रक्त सन्चार गर्न सकेन भने
ति अंगहरु कम्जोर हुन्छ्न
अर्थात रगत नपुगेका
ति अंगहरु काम नलाग्ने हुन्छन
फेरि तिमि चाहिँ भन्दै छौ रे
काम नलाग्ने ति अंगहरु काटेर फाल्ने ।
सोच्नुहोस सरकार
हात बिनाको शरिर जस्तो देश
खुट्टा बिनाको शरिर जस्तो देश
मुटु मात्र तन्दुरुस्त
हात खुट्टा नभएको
जिउ र टाउको मात्र भएको शरिरजस्तो
देश भयो भने के हुन्छ?
त्यसैले
शरिरको अरु अंगहरुमा
धमनी र सिराहरुबाट
चाँडो रक्तसन्चार प्रवाह गर
होइन भने मुटुको सल्यकृया होला ।
सरकार चाँडो गर चाँडो
आफ्नै देशको नागरिकहरुलाई
म जस्ता देवनारायणहरुलाई
सहयोग देउ
अधिकार देउ
हैन भने छिमेकिको घरमा के पाक्दै छ?
पाहुना बन्न जान ति लालयित
उतै हेरिरहेका
ति आँखाहरुको पनि सल्यकृया होला !।।

काठमान्डु-
यो काठमान्डु आफुलाई
"मुटु हु" भन्छ देशको
तर
बग्दैन नसानसा
पुग्दैन कोषकोष
सपना जगाउने अक्सिजन बोकेर,
बरू थुपार्छ आफुभित्र मुलुकको सीमाना।
कानो नजर यसको
सक्दैन छुट्याउनु
आफ्नो र पराई अर्थात (देब नारायण र राजेन्द्र)
अनि,
चिन्न नसकेर रंग भित्रका रंगहरू
कुल्चिन्छ मुलुक हुर्काउने मनहरू।
यो काठमान्डु,
बूढो मस्तिष्कमा थुप्रीएको
जलेको समयको खरानीको रास
दल्छ आफ्नो अघोरी निधारमा अनि
जगाउन लागि पर्छ इतिहासको प्रेत।
भूकम्पले सोत्तर पारेको
जर्जर कायामा
घमण्डी धरहराको चिहान पाल्ने
यो काठमान्डु,
खुट्टा छ
तर उभिन
बैशाखी खोज्छ,
हिड्ने गोरेटो बिर्सिएर
पूच्छर हल्लाउदै उल्टो यात्रा रोज्छ।
हात उचालेर
आकाश तिर
चोर औला ठ्ड्याउछ,
र ओकल्छ मुखबाट
बासी दिप्योपदेशको दूर्गन्ध।
यो काठमान्डु,
प्वाल परेको कानले
सुन्दैन सिमानाका चित्कारहरू,
बुझ्दैन खाल्डो बाहिरका बिचारहरू,
बस
आफ्नो भजन सुन्छ, रमाउछ।
अनि
मुलकको रगत निचोरेर
आहाल जमाइ
कूपमन्डूक आस्थाको डुबकी लाउछ।
दसगजाको चिहानमा
मधेस जाकिदैछ,
बास भत्केर पूरिदैछ /भेलले बगाउदैछ
बस्तीका बस्ती,
सपना खोज्दै उडेका पौरखहरू
फर्किदैछन बाकसमा,
तारा खसेर रित्तिएको आकाशमा
गिद्दको हुल मराडिदैछ,
तर
आफ्नो सन्तानको लागि
बाझो स्तनबाट
केवल आसुका थोपा चुहाउने
यो काठमान्डु
पशुपतिको कल्याणमा मुलुकको अस्तित्व सुम्पेर
सिहदरबारको
खोपी भित्र मस्त सुतिबस्छ।
ए काठमान्डु!
परिबर्तनको हुरीले उखेल्न नसकेको
तेरो भग्न ईतिहास,
समयको चोट्ले बिथोल्न नसकेको
तेरो ऐजेरू बिश्वास,
थेग्न अस्विकार गर्दैछ
यो माटोले,
मेटाएर तेरा डोबहरू
तेरो आकाश भन्दा पर
नया क्षितिज रच्दैछ
यो बाटोले।
कि,
त भित्र खुम्चिएको नेपाल
तेरो आकाश च्यातेर
फैलिदैछ मन मनमा,
हुर्कदैछ कण कणमा।
कि अब,
काठमान्डु मात्रै होइन
यो माटोको हरेक अंश
यो देशको राजधानी बन्छ।

<<  <    1 2 3 [4] 5 6 7 8 9 10    >  >> 


 


बुद्धको प्रतिमा अनावरण कार्यक्रम भव्य रुपमा सम्पन्न


नेपाली बुद्धको प्रतिमाको प्रसंशा गर्दे विदेशी बौद्ध धर्मावलम्बीहरु












सर्वाधिकार नेपालीकोरिया डटकममा सुरक्षित छ । नेपालीकोरिया डटकममा प्रकाशित सामाग्रीहरु साभार गर्दा स्रोत खुलाई दिनु होला । स्रोत नखुलाई साभार नगरी दिनु होला । धन्यबाद हाम्रो ईमेल ठेगाना : nk@nepalikorea.com,nepalikorea@gmail.com