स्वास्नीमान्छे.....निष्कर्ष
स्वास्नीमान्छे....
एउटा गहिरो सागर हो
जहां गहिराइमा गएर मात्र बुझ्न सकिन्छ
एउटा फराकिलो माया हो
जहां एउटा प्रेम अनायासै भुल्न सकिन्छ ।

एउटी प्यारी श्रीमती हो
जो आफैंमा अपार सम्पत्ति हो
अनि एउटा कुशल आमा हो
जो छोराछोरीको मायालाई
ग्रहण गर्न सक्छिन्
त्यसैले मुटुको ढुकढुकी हो
अनि जाडोमा न्यानोको आभास हो
अनि बेसहाराको एउटा ठूलो सहारा हो ।

अनि स्वास्नीमान्छे.....
एउटा खुला किताब हो
समुद्रको गहिराइ होइन
अनायासै आउने एउटा छाल हो
हंसाउंदा हंसाउंदै रुवाउने एउटा चाल हो
पृथ्वीको गहिराइ होइन
सतहमा नै चल्ने एउटा मानव हो
दुख सुखको कल्पना नै गर्न नसकिने
सबैको एउटा भूलभुलैया खेल्ने ठाउं हो ।

फेरि स्वास्नीमान्छे.....
यो त एउटा आकाशमा उड्ने चरी हो
आफैं सधैं मस्त रहने नारी हो
कहिल्यै पनि नअघाउने एउटा प्राणी
अनि जिन्दगीलाई सधैं सजिलोसंग बफ्वांकसंग
उडाउने एउटा धुवां हो
प्रेमलाई बासनामा परिणत गर्न बेर छैन
त्यसैले जोगिनु पर्छ मित्र
यसमा जलेर भष्म हुन बेर छैन ।

अब निष्कर्ष मैले आफैं निकाल्नु पर्छ
स्वास्नीमान्छे त हुन्छिन् थरिथरिका
तर चिन्न सक्नु पर्छ
त्यसैले म त भावनात्मक प्रेमलाई अंगाल्छु
म रातको राताहरुलाई मन पराउंछु
समुद्रको गहिराइलाई मन पराउंछु
त्यसैले त म समर्पित छु ।
०००

तिम्रो दिन फिर्ने छैन
इष्या बोकेर घण्टी बजाउ
तिम्रो इश्वर हांस्ने छैन,
पलपल लोभैलोभ जगाउ
तिम्रो आस्था बांच्ने छैन ।

पाप राखेर यज्ञ गराउ
अग्निले माफ दिने छैन ।
अत्याचारको बीउ भराउ
मुनाले पात लिने छैन् ।

जुलुन बोकेर फूल चढाउ
झुठो नासो स्वीकार्ने छैन
कुकर्मको प्रक्रिया बढाउ
सजाय कहीं इन्कार्ने छैन ।

श्रद्धा नगरी दियो जलाउ
सङ्लो प्रकाश छिर्ने छैन,
निरिहको प्राणभिरु गलाउ
तिम्रो सुदिन फिर्ने छैन ।

हार्नेलाई सहानुभूती
हार्नेहरुलाई सहानुभूती
जित्नेहरुलाई बधाई छ ।
आउनेहरुलाई स्वागतम
जानेहरुलाई बिदाई छ ।

गर्नेहरुलाई प्रेरणा प्रेम
ब्यर्थहरुलाई तिरस्कार छ ।
मर्नेहरुलाई समवेदना
बांच्नेहरुलाई पुरस्कार छ ।

मूकहरुलाई शब्दकोशेली
बोल्नेहरुलाई सदिच्छा छ ।
लाचारहरुलाई मृदुमाया
बढनेहरुलाई शुभेच्छा छ ।

balikaji@yahoo.com

कवि विष्णु निष्ठुरीका दुइ कविता
काठमाडौं

जुरुक्क उठौं
उठ्नै सकिन्न
माथि केछ केछ, ठोकिन्छ
मान्छेहरु भन्छन् आकाश छ
तर ठोकिन्छ
पक्कै केही न केही त छ, न देखिन्छ
बसौं न त ढुक्कले भनौं
पिरामा घोच्छ
तिखातिखा सुइराले घोच्छन्
बस्नै सकिन्न,
मान्छेहरु भन्छन्, आसनी छ
तर घोच्छ
अब खुम्चिएर बसौं कति
न अडेस लाग्ने भित्तो छ
न लम्पसार पर्ने ओछ्यान,
सास्ती भोगेर पनि आनन्द मिल्छ भन्छन् मान्छेहरु
यो अमिलो हावाले कुंडिएको काठमाडौंमा
भन्नेहरु नै भन ए मान्छेहरु,
अब मान्छे यहां कसरी बांच्ने...
०००


अजिव रक्सी

पर्रर गर्छ र्सर्रर गर्छ
अल्छी आलस्य पर र्सछ
सुरुप्प पार्न एक दुइ चुस्की
घेराउमा पारी कर गर्थे साथी
त्यसबेला रक्सी जांच्न खाइयो ।

अजिव रहेछ सांच्चै रक्सी
जांगर आयो उक्सी, उक्सी
मात्रा बढ्यो हौसी हौसी
कस्तो मीठो तीनपाने रक्सी
ढुंगै खाउं कि मुढै चपाउं कि
उमेर थियो चौथायी असी
खुव खाइयो जहां गइयो
त्यसबेला रक्सी नाच्न खाइयो ।

थरीथरीका रंगीबिरंगी
जुटाउंथे रक्सी साथीसंगी
उ र यो बारिएन
चेयर्स गर्थे नन्दी भृंगी
गोरेटो हो कि मूलबाटो हो
जीवनको लक्ष्य कुन को कुन हो
उसबेला रक्सी जांच्न खाइयो
अहिले रक्सी मात्न खाइयो ।

बानी त हो लाग्यो लाग्यो
जोश र जांगर कता भाग्यो
निहुं र बहाना कत्ति कत्ति
रुच्न छोड्यो पाएजत्ति
कक्रिन्छ जीउ घाम डुब्दैमा
त्यसैले रक्सी तात्न खाइयो ।

ख्याल, ख्यालमै जिन्दगीमा
नाथे रक्सी कत्ति खाइयो
पहिले रक्सी जांच्न खाइयो
कहिले रक्सी नाच्न खाइयो
मात्न खाइयो तात्न खाइयो
सास रहिन्जेल जिन्दगीमा
अहिले रक्सी बांच्न खाइयो ।
०००

नेपाल पत्रकार महासंघका सभापति रहनुभएका कवि निष्ठुरीद्वारा लिखित शीत नओभाएको गाउं कविता संग्रहबाट ।

बयरघारी छिचोल्दै जिन्दगी
ऊनी स्वेटर लगाएर बयरघारी छिचोलेजस्तो भो
जिन्दगी बुझ्न अब भाग्यरुपी निधारै खोतल्नु पर्नेभो

उसैगरी आउने सबलाई किन समान छैन
जन्मदैमा दोष कसैको हुने पनि होइन

ऊनी स्वेटर...

उही हावा उही जमिन पनि समान छैन
हावा विषालु कसैलाई त जमिन भास्सिने किन

ऊनी स्वेटर लगाएर बयरघारी छिचोलेजस्तो भो
जिन्दगी बुझ्न अब भाग्यरुपी निधारै खोतल्नु पर्ने भो ।।

" तिमी मै डुब्‍न देउ "
मनको निक्ष्चलतामा अडेर,
एकछिन मलाई तिमीलाई खोज्न देउ
भावना भरि तिमीलाई अंगालेर,
एकछिन मलाई तिमी मै डुब्‍न देउ ।।

गहिरो ,गहिरो भाव-गहिराईमा तिमी लुकाए
सक्छौ त लेउ, जीवन तिम्रो नाम गराए ।
तिमी नै हौ यो संसारमा, एकछिन भएपनि गहिरिन देउ ।
भावना भरि तिमी अंगालेर, एकछिन मलाई तिमीमै डुब्‍न देउ ।।

प्रकृतिको काखमा नौलो जोवन पाए
मभित्र लुकेको बिछोड पिडा भुलाए
यादको पवनसरी झोक्‍काहरुमा, एकछिन भएपनि बास गर्न देउ
भावना भरि तिमी अंगालेर, एकछिन मलाई तिमीमै डुब्‍न देउ ।।

पुजा गरे तिमीलाई मायाको अबिरलले छोपेर ।
खोजी हिडे तिमीलार्ई मै मा मै नै हराएर ।
यो चाहानाको भुवंरीहरुमा, एकछिन भएपनि रोमल्लिन देउ ।
भावना भरि तिमी अंगालेर, एकछिन मलाई तिमीमै डुब्‍न देउ ।

<<  <    103 104 105 106 107 [108] 109    >  >> 


 


कोरियामा नेपाली रादूतावासको मनपरीतन्त्रले मृतकका परिवारलाई पिडा


बुद्धको प्रतिमा अनावरण कार्यक्रम भव्य रुपमा सम्पन्न












सर्वाधिकार नेपालीकोरिया डटकममा सुरक्षित छ । नेपालीकोरिया डटकममा प्रकाशित सामाग्रीहरु साभार गर्दा स्रोत खुलाई दिनु होला । स्रोत नखुलाई साभार नगरी दिनु होला । धन्यबाद हाम्रो ईमेल ठेगाना : nk@nepalikorea.com,nepalikorea@gmail.com